Γκράφιτι ή Βανδαλισμός στην Αθήνα; Νέα Σμύρνη & Νέος Κόσμος

Αυτή η βόλτα θέτει ένα γνήσιο ερώτημα αντί να δίνει μια απάντηση: πότε το γκράφιτι σταματά να είναι βανδαλισμός και αρχίζει να είναι τέχνη του δρόμου; Η Αθήνα είναι ένα χρήσιμο μέρος για να το ρωτήσουμε, γιατί η πόλη έχει περισσότερα και από τα δύο από σχεδόν οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη.

Η λέξη αυτή είναι ελληνική — το γκράφιτι προέρχεται από το graphi, "να γράφω" — και η πολιτική γραφή στους τοίχους έχει μια μακρά τοπική ιστορία: εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, μέσα από τον Εμφύλιο Πόλεμο, και ξανά κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής χούντας 1967–74, όταν λειτουργούσε ως μία από τις λίγες διόδους για την αντίθεση. Το σύγχρονο κίνημα του σπρέι ήρθε γύρω στο 1992 και είχε ωριμάσει σε μια αναγνωρίσιμη σκηνή "τέχνης του δρόμου" μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, με προσωπικότητες όπως ο INO, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, να αποκτούν διεθνή αναγνώριση σε γκαλερί.

Αυτό που έσπρωξε το γκράφιτι σε σχεδόν κάθε επιφάνεια της πόλης ήταν η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Καθώς η ανεργία και η λιτότητα κυριάρχησαν και οι δημοτικοί προϋπολογισμοί συντήρησης κατέρρευσαν, οι υπογραφές και τα μωσαϊκά εξαπλώθηκαν τόσο γρήγορα που η Αθήνα ονομάζεται τώρα μερικές φορές η πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου στην Ευρώπη — ένας τίτλος που εξαρτάται αποκλειστικά από το αν το βλέπεις ως γκαλερί ή ως χάος. Αυτή η βόλτα διασχίζει τη Νέα Σμύρνη και τον Νέο Κόσμο, κατοικημένες γειτονιές νότια του κέντρου που σπάνια καλύπτονται από τουριστικά πλάνα, περνώντας μπροστά από το κτίριο του ΙΚΑ και στους τοίχους που το μετρό της Αθήνας δεν έχει καταφέρει να κρατήσει καθαρούς.

Αυτό είναι που η TravelHubCam είναι εδώ για να σας δείξει: όχι μια απόφαση, αλλά η πραγματική επιχειρηματολογία — οι ίδιοι τοίχοι που κάποιος αποκαλεί κίνημα τέχνης της εποχής της κρίσης και άλλος αποκαλεί χάος που κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να καθαρίσει.