Amsterdam Lato 2023 Spacer po Centrum

Centrum Amsterdamu zbudowane jest na idei, że woda była pierwsza. Spacer zaczyna się na Waalseiland, sztucznej wyspie obok dworca Centraal, która przypomina, że całe stare miasto leży na ziemi odzyskanej z ujścia rzeki, a następnie prowadzi przez historyczne centrum od dworca do Placu Dam, wzdłuż ulic, które przez osiemset lat były uczęszczane przez pieszych.

Sam dworzec Centraal został otwarty w 1889 roku, zaprojektowany przez Pierre'a Cuypersa — tego samego architekta, który stworzył Rijksmuseum — w gęstym stylu neogotyckim, który nadal ramuje widok w dół Damrak. Kilka minut spacerem na wschód, Bazylika św. Mikołaja wygląda na starszą, niż jest w rzeczywistości: konsekrowana dopiero w 1887 roku, została zbudowana w momencie, gdy holenderscy katolicy w końcu mogli znów budować widoczne kościoły, po utracie swojej pierwotnej świątyni św. Mikołaja podczas reformacji w 1578 roku. Ten starszy kościół nadal stoi w pobliżu pod inną nazwą — Oude Kerk, najstarszy budynek w Amsterdamie, założony około 1213 roku i konsekrowany w 1306 roku.

Spacer kontynuuje wzdłuż Zeedijk, który ma jeszcze starszą funkcję niż jakikolwiek z okolicznych kościołów: został zbudowany na początku XIII wieku jako dosłowna tama, powstrzymująca Zuiderzee od tego, co wtedy było jedynie osadą rybacką zwaną Aemstelledam. Dziś ta sama ulica przebiega przez chińską dzielnicę Amsterdamu i skraj dzielnicy czerwonych latarni, jedno z nielicznych miejsc w mieście, gdzie wieki odzyskiwania ziemi, imigracji i reinwencji nakładają się na siebie, nie ukrywając niczego.

Z Zeedijk trasa prowadzi obok dzwonów Oude Kerk i wzdłuż Warmoesstraat, zanim otworzy się na Damrak, szeroką ulicę prowadzącą bezpośrednio do Placu Dam i Pałacu Królewskiego — ukończonego w 1665 roku pod kierunkiem architekta Jacoba van Campena jako ratusz Amsterdamu, a przekształconego w rezydencję królewską dopiero w 1808 roku, kiedy Ludwik Bonaparte potrzebował wystarczająco wspaniałego miejsca do życia.

To właśnie TravelHubCam ma na celu pokazanie: nie pojedynczego budynku pocztówkowego, ale sekwencji tych budynków — tamy, zaginionego kościoła, jego katolickiego następcy i ratusza, który stał się pałacem, wszystko w ramach spaceru w letnie popołudnie.