Sztuka uliczna w Atenach czy wandalizm? Nea Smyrni i Neos Kosmos

Ten spacer stawia prawdziwe pytanie, zamiast na nie odpowiadać: w którym momencie graffiti przestaje być wandalizmem, a zaczyna być sztuką uliczną? Ateny to idealne miejsce, aby je zadać, ponieważ miasto ma więcej zarówno jednego, jak i drugiego niż prawie gdziekolwiek indziej w Europie.

Samo słowo ma greckie korzenie — graffiti pochodzi od graphi, "pisać" — a polityczne napisy na ścianach mają długą lokalną historię: pojawiły się w czasie okupacji nazistowskiej, przez wojnę domową, a także podczas junty wojskowej w latach 1967–74, kiedy stanowiły jeden z nielicznych sposobów na wyrażenie sprzeciwu. Nowoczesny ruch graffiti pojawił się około 1992 roku i do końca lat 90. przekształcił się w uznaną scenę "sztuki ulicznej", z takimi postaciami jak INO, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Atenach, zdobywającymi międzynarodowe uznanie w galeriach.

To, co wypchnęło graffiti na niemal każdą powierzchnię w mieście, to kryzys finansowy z 2008 roku. Wraz z rosnącym bezrobociem i oszczędnościami oraz załamaniem budżetów na utrzymanie, tagi i murale rozprzestrzeniły się na tyle szybko, że Ateny są teraz czasami nazywane stolicą sztuki ulicznej Europy — tytuł ten zależy całkowicie od tego, czy patrzysz na to jako na galerię, czy na bałagan. Ten spacer prowadzi przez Nea Smyrni i Neos Kosmos, mieszkalne dzielnice na południe od centrum, rzadko uwieczniane w materiałach turystycznych, obok budynku IKA i na ściany, których ateńskie metro nie zdołało utrzymać w czystości.

To właśnie TravelHubCam ma na celu pokazać: nie wyrok, ale rzeczywisty argument — te same ściany, które jedna osoba nazywa ruchem artystycznym z czasów kryzysu, a inna bałaganem, którego nikt nie raczył posprzątać.